Hoş bir ağaç taşıyorum sırtımda
Belki kök olacak
kendimi toprakta bulacağım
Biraz ondan, biraz bundan olacağım
Şimdi olmadığım kadar olacağım.

I
Dünyanın ölüleri rüzgârla vardılar adaya
Kapılarımıza asılıyor ve
fısıldıyorlar ölümün bize de gelişini
Ne çok ibret, koridorda halılar boyu
Yavaş hareket eden bacaklarıyla,
görmüş geçirmiş ejderha
bulutların ardından hırıldıyor son bulacağını bu yangının
ama biraz kül, külden sonra tüm bunların
İşte kambur kertenkeleler,
gizlenerek izlediler yazdıkları oyunları
Kambur seni, kambur kertenkele
Ölecekmişiz, yeşertmeye ölelim
Rüzgârların hatırına
onlara sarıldıktan sonra gidelim:
Fidanlar kursun has dünyayı.

II
Tül incesi ruhlar geziyor Mesarya’da
Kara bulutlara yansıyor kırlangıçların anlık silüeti
Davullar çalıyor, yağmur gelecekmiş
Ölümle yağmur gelecekmiş
Yaşamla, yağmur
Kısıldık, kaygıyla direnci merhem yapıp
kapılarımıza sürüyoruz

İncirlerin kabukları altın yaprak, soyuluyormuş
Hatırlıyorlar, sabah çanı,
            eşek arılarını kaldırıyormuş çeşmelerden
Şeftali pembesi Güneş, istikrarlı kopuyormuş
denizin dans eden,
                                               yakamozlu ellerinden
Tepeleri çıkalım beraber düşlerimizde
Kapılar yeniden açılıncaya, teninde ateşi buluncaya dek
Düşlerimizde yakalım bunca mavi vızıltıyı
Baharı deli eden, merhametli meyvelerin bunca doğuşu
Portakal korusunun delikli gölgesi ardında
Yüzün hiç olmadı sevgilim ama
seçebiliyorum adımlayarak
ıslak toprağı öpen
çıplak ayaklarını.