Ben kırılınca susmayı annemden öğrendim.
Zehirli bir ok gibi saplanırdı sözcükler yüreğime
Kan revan içinde kalsa da göğüs kafesim
Ben kırılınca susmayı annemden öğrendim.

Dönmez bu dil lâl olur kalırım.
İçimde birikse de yığınla sitemim
Bir kibrit yakıp ateṣe veremem cümle alemi.
Ben kırılınca susmayı annemden öğrendim.

Küsmek çocukça bir yakarıṣtır oysa
Ya ben hiç büyüyemedim
Ya da büyümek bana göre değildi.
Derin bir dehlizde kaybolmuṣtu belkide gülüṣlerim.

Ben kırılınca susmayı annemden öğrendim.
Kaderimin ağlarına ilmek ilmek dolanmıṣ
Bir hatıraydı bu bana.
Çölde susuz kalmıṣ bir deve gibi çiğnerdim sessizliğin dikenlerini.
Ve ne zaman kurusa boğazım yalnızlığımı bir tașa bağlayıp dipsiz kuyulara atardım.

Zaman neden hiç geriye doğru akmaz?
Oysa insan hep geçmiṣe hasret yaṣar.
Ve yeniden tekrar ediyorum.
Ben kırılınca susmayı annemden öğrendim.
Ṣimdi küsmek benim için siyasi bir eylem.
Susmaksa yazılmıṣ bir pankartın okunmamıṣ cümleleridir artık.