Sıra dışılıkla ilk tanışmam çocukluk dönemimde oldu. Okul bahçesinde herkes aynı oyunları oynarken, ben kenara çekilmiş bir halde yere düşen yaprakları izlerdim. Arkadaşlarım koşarken, ben yaprağın üzerindeki küçük yırtığa gözümü diker onu incelerdim.

O zamanlar bunun ‘’gariplik’’ olduğunu söylediler. Ben ise, belki de hayatımda ilk kez sıra dışılığın tadını almıştım. Çünkü: Sıra dışılık, kimsenin bakmadığı yerde kendi gözlerinin farkına varmaktır. Herkesin gittiği yoldan değil de kendi çizdiğin yoldan gitmektir.

Kalabalığın ortasında bağırmak yerine susmak, aynı cümleleri tekrar etmek yerine kendi kelimelerini haykırmaktır, herkesin gittiği yoldan sapıp dar sokaklara tek başına yönelmektir.

Bunların hepsi dışarıdan tuhaf görünür. Fakat: İnsanın içine işleyen asıl gizem, asıl güzellik oradadır.

Herkesin aynı sesle konuştuğu, aynı kahveyi içtiği, aynı şakaları yaptığı, aynı şeyleri sevdiği bir dünyada farklı olmak cesaretin diğer adı değil de ne?

Çocukken bunun sancısını hissettiğim zaman hep şu soruyu sordum kendime:

‘’Neden onlar gibi değilim? Neden ben farklıyım?’’

Ama sonra şunu fark ettim:

Belki de sıra dışılık, eksiklik değil; başka bir pencereden dünyaya bakmaktır.

Hayat ilerledikçe, sıra dışılığın daha çok suskunlukta olduğunu gözlemledim.

Kalabalık sofralarda herkes konuşurken; ben sessizliğin ardındaki kelimeleri, cümleleri dinledim.

Çünkü: Orada cümlelerin arasında gizlenmiş kırıntılar, duygular vardır.

Sıradan gözler bakıp geçti, sıra dışı olan ise görmeyi tercih eder.

Bir gün yağmurlu bir akşamda, herkes şemsiyesini açıp koşar adım ilerlerken ben yağmurun altında her damlanın keyfini çıkardım. Islandım, üşüdüm hatta üşümekten titredim. Ama o anda şunu hissettim kalbimde:

Bazen sıra dışılık, sadece şemsiyeyi kapatıp ilerlemektir. Bu basit ve küçük hareket dünyanın sana bakışını değiştirir.

Sıra dışılık aslında yüksek sesle haykırmak değildir. Bazen sessizce kendi ışığını takip etmektir.

Çığlıkların değil fısıltıların değerini bilmektir.

Elbette sıra dışılık her zaman övgüyle karşılanmaz.

Ressam renkleri karıştırdığında onu deli diye ilan ederler, şair cümleleri ters kurduğunda kimse anlayamaz dediklerini. Oysa zaman hep şunu gösterir:

Hayatı ilerletenler, alışılmışı yıkıp bozanlardır.

Ve ben artık biliyorum ki, sıra dışılık çoğu zaman beraberinde yalnızlığı getirir. Ama o yalnızlığın içerisinde saklanmış bir özgürlük vardır.

Belki de en büyük sıra dışılık, ‘’başkasına benzemeye çalışmadan kendi tekliğini devam ettirmektir.’’

İnsan bazen sıra dışı olmak için çabalar. Oysa ki asıl mesele çabalamak değil kendi renklerinle yaşayabilmektir.

Bugün dönüp bakıyorum:

Sıra dışı olmak koca koca laflar etmek değilmiş. Daha çok sıra dışılık küçük ayrıntılarda gizlidir.

Bir yaprakta, bir yağmur damlasında, bir fısıltıda, bir sessizlikte…

Ve belki de en sıra dışı olan şey, bütün bunlara direnmek, sabır göstermektir.

Belki de sıra dışılık, dünyaya tek bir kez gelmiş olmanın hakkını tam anlamıyla vermeyi başarmaktır. Aynı kalıptan çıkmayarak, kendi imzanı attığın bir hayatı yaşayabilmek…

Ve geriye sadece şunu söyleyebilmek:

‘’Ben başkası değilim. Başkasına benzemek zorunda değilim. Ama kendim gibi de eksik olmayacağım. Ben tam anlamıyla ben olacağım.’’