Kelt Mitolojisinde Siyahın Uğursuz Yüzü:

Her kültürün bir karanlığı vardır. Kelt mitolojisinde bu karanlık, siyah renkte vücut bulur. Siyah, burada yalnızca bir renk değil korkunun ve uğursuzluğun simgesidir. Ne doğayı yansıtan bir derinlik ne de bilgece bir suskunluktur. Kelt anlatılarında siyah, ölümün soğuk nefesi ve savaşın uğursuz habercisidir. 

Kelt savaş mitolojisinin en ürkütücü figürlerinden biri olan Morrigan, siyahın beden bulmuş halidir. Genellikle siyah bir karga ya da kuzgun şeklinde görülür; bu kuş, yalnızca savaş alanlarında değil evlerin çatılarında da dolaşarak yaklaşan ölümü haber verir. Morrigan’ın siyah kanatları, birini korumaktan çok lanetlemek için hareket eder. Onu gören savaşçılar, çoğu zaman savaş meydanından sağ çıkamayacaklarını bilirler. Siyah burada kaçınılmaz bir sonun ve kaderin rengidir.

Siyah; Kelt halk hikayelerinde akıl hastalığı, halüsinasyon ve içsel yıkımın da sembolüdür. Ruhun karanlık tarafa çekildiği anlar siyahla tarif edilir, Kelt mitolojisinde. Ormanın derinliklerinde duyulan siyah kuş sesleri ya da gece vakti ağaçların gölgeleri koyulaştığında yaşanan tuhaf davranışlar, çoğu zaman kötü ruhların varlığına yorulurdu. Kelt inancına göre, siyah gölgeler daima bir başka aleme açılan çatlaklardı ve bu çatlaklardan geçen her ruh geri döndüğünde değişirdi.

Kelt mezarlarında rastlanan siyah taşlar ve koyu renkli tılsımlar, yaşayanlara ölümün gölgesini hatırlatmak içindir. Siyah taşlar, lanet taşıdığına inanılan varlıkların mezarlarını işaret eder. Bu taşlara dokunmak dahi uğursuzluk getirirdi Kelt inancında. Siyah, burada sadece bir hatırlatma değil bir tehdittir. Gece bastığında siyah yalnızca ışığın yokluğu değil, korkunun doğuşudur.

Druid’lerin bazı kehanet törenlerinde siyah, uğursuzluğun kesin işareti olarak yorumlanırdı. Siyah dumana bürünen bir ateş, ölüme yakın birini; siyah bir hayvanın suya yansıması, aileden birinin başına gelecek felaketi simgelerdi. Siyah bulutlar, gökyüzünde tanrıların öfkesine işaret ederdi. Yağmur değil, cezaydı bulutların taşıdığı.

Mısır Mitolojisinde Siyahın Kutsal Yüzü:

Güneşin güçlü olduğu topraklarda, karanlık kutsaldır. Antik Mısır’da da siyah ölümün değil yaşamın, yeniden doğuşun ve sonsuzluğun rengiydi. Güneşin kavurduğu çöllerin ortasında siyah yalnızca bir renk değil Nil’in bereketi, toprağın ve tanrıların suskun bilgeliğidir.

Mısırlılar için siyah, toprağın doğurganlığını simgelerdi. Nil Nehri her yıl taştığında geride bıraktığı koyu renkli alüvyon, yeni mahsuller için hayat demekti. Bu zengin siyah topraklara kemet denirdi -bu kelime zamanla Mısır’ın kendi adı haline gelmiştir, Mısırlılar kendi ülkelerini siyah ülke olarak tanımlamışlardı- siyah burada karanlık değil bir yeniden doğuş anıydı. 

Ölüler Tanrısı Osiris, çoğu zaman siyah tenli ya da siyah giysili olarak betimlenir. Ancak bu siyah, çürümenin değil dönüşümün rengidir. Osiris’in varlığı, ölümün ardından gelen hayatı simgeler. Onun siyahı, tohumun toprağa gömülmesi gibidir. Geçici bir karanlığın ardından filiz veren bir yaşam.

Siyah, Mısır hiyerogliflerinde ebediyet ve korunma anlamında da kullanılır. Lahitlerde, mezar süslemelerinde ya da tanrısal figürlerde tercih edilen siyah renk ruhun sonsuzluğa güvenle ulaşmasını sağlamak içindir. Özellikle mumyalama ritüellerinde siyah mürekkeple yazılan dualar, öteki dünyada ruhun korunmasını amaçlar. Siyah burada bir sınır değil; bir kalkan, bir geçişin güvenli kapısıdır.

Bazı tanrılar siyah giysiler içinde ya da siyah başlıklarla tasvir edilir. Bu, onların bilgeliğini ve mistik güçlerini vurgular. Siyah, görmediğimizin saygıyla karşılandığı bir gizemin rengidir. Işık kadar karanlığa da değer veren Mısırlılar için, siyah bilinmeyeni değil bilgece kabullenişi temsil eder.

Siyah, çoğu kültürde sonun rengidir. Gözler kapanır, ışık söner, bilinmezlik sarar etrafı. Kelt mitolojisinde bu karanlık, ölümün kutsal örtüsüdür. Morrigan, savaş meydanlarında siyah bir karga olarak uçar; ölümleri fısıldar, gölgeleri çağırır. Siyah burada bir sınır, yaşamla ölüm arasındaki çizgi, düşüşün rengidir.

Ama aynı siyah, Nil’in bereketli çamurunda yeniden doğar. Mısır’da ölüm, bir sona değil başka bir başlangıca açılır. Tanrı Osiris, öldüğünde bedenine siyah sürülür; bu çürümenin değil, toprağın verimliliğidir. Siyah burada yeniden doğuşun rengidir, durağan değil döngüseldir.

İki mitolojide de siyah, korkutucu olduğu kadar yaratıcıdır. Birinde ruhları öteye taşıyan bir tanrıçanın kanadıdır, diğerinde ölü bedenden yeni yaşam çıkaran bir tanrının eli. Siyah, sonu işaret ederken aynı anda başlangıcı da müjdeler.

Belki de karanlıktan korkmamız, onun içinde saklı potansiyeli henüz göremememizdendir.

Sonuç Yerine: Bir Renk İki Anlam